Gnijący świat
Na rzecz ginącego świata, nie chcą przyjąć zobowiązań wobec nowego lądu. Świat nowy jest dla nich zbyt brutalny, za mało elegancki. Luzaki stają się wiecznymi rewolucjonistami. Literatura tego okresu ma charakter emocjonalny. Mówi się patetycznie, głośno, przesadnie. Ton jest bojowy, obelżywy, niesprawiedliwy. Brakuje na chwilę wspólnego języka. Lubi się krańcowość i wyrazistość. Racjonalizm jest w niełasce, gdyż nieużyteczne są już dawne racje. Nie ma czasu na długą refleksję, Śna namysł i gromadzenie argumentów rozumowych. Wystarczy silny odruch, nagle rozbudzone wzruszenie, pierwszy instynkt, dyktujący reakcję krótką a gwałtowną. Zwłaszcza literaci rewolucyjni nie mogą być od razu racjonalistami. Wszak nie ma jeszcze gotowych formuł, mie opanowano jeszcze praktycznie rzeczywistości, nie sprawdzono światopoglądu, nie ustalono norm obyczajowości. Dalszą cechą tej fazy jest indywidualizm i subiektywizm. i Walczą przecie awangardy. Nie ma jeszcze zdyscyplinowanych armii.
zbiorniki przeciw pożarowe lampy ogrodowe kostka granitowa regularna. Charakter literatury .